Mairead Maguire

MAIREAD MAGUIRE
PACYFISTKA,
KTÓRA POŁĄCZYŁA KATOLIKÓW I PROTESTANTÓW

"Gandhi nauczał, że unikanie przemocy nie oznacza bierności. Nie - to najbardziej śmiały, twórczy i odważny sposób na życie i jedyna nadzieja dla naszego świata" - Mairead Maguire.

Mairead Corrigan urodziła się w 1944 roku w katolickiej rodzinie w Belfaście, jako drugie z siedmiorga dzieci. W wieku 14 lat musiała przerwać naukę w prywatnej szkole katolickiej, ponieważ rodziców nie było już stać na jej edukację. Pracowała jako opiekunka do dzieci i odłożyła sobie pieniądze na roczną naukę przedsiębiorczości w Miss Gordon's Commercial College co pozwoliło jej zdobyć posadę urzędniczki w lokalnej fabryce, a następnie pracę sekretarki.

Maguire zaangażowała się w akcję na rzecz pokoju w Irlandii Północnej gdy troje dzieci jej siostry zginęło w wypadku samochodowym w Belfaście. Spowodował do kierowca należący do Tymczasowej Irlandzkiej Armii Republikańskiej (Provisional IRA). Został on śmiertelnie postrzelony przez brytyjskich żołnierzy.

Betty Williams, która była świadkiem tragedii, oskarżyła bojowników IRA o sprowokowanie wypadku, ponieważ ostrzelali brytyjski patrol. Williams zaczęła zbierać podpisy, zarówno katolików jak i protestantów, pod petycją na rzecz pokoju. Zebrała około 200 kobiet do zorganizowania marszu pokojowego. Dołączyła do niego równieżMairead Maguire.

Niebawem Williams i Maguire wspólnie zorganizowały marsz na rzecz porozumienia między protestantami i katolikami, w którym udział wzięło 10 tys. kobiet. Uczestniczki, były atakowane przez bojowników Provisional IRA. W kolejnym pochodzie na rzecz pokoju wzięło udział 35 tys. osób.

W trakcie działań przyszłych Noblistek w Północnej Irlandii dominowały postawy wojownicze, uważano że spór między katolikami a protestantami można rozwiązać jedynie poprzez walkę. Rok 1975 był jednym z najkrwawszych okresów w historii konfliktu między unionistami (protestantami, zwolennikami pozostania Irlandii Północnej przy Koronie Brytyjskiej) a nacjonalistami (katolicy, dążący do przyłączenia Irlandii Północnej do Republiki Irlandii). Mimo zawieszenia broni IRA ogłosiła tzw. "długą wojnę", czyli strategię licznych ataków, mających zastąpić otwartą konfrontację.

Za walkę o wypracowanie pokojowego rozwiązania konfliktu w Irlandii Północnej obie aktywistki otrzymały Nobla w 1977 roku (za rok 1976). Mairead Maguire miała wtedy 32 lata i była sekretarką w browarach Guinessa. Do 2011 roku pozostała najmłodszą laureatką tej nagrody. W 1980 roku Williams wycofała się z ruchu Ludzi Pokoju, a Maguire jest jego Honorowym Prezydentem do dziś. Organizacja ma na celu w pokojowy sposób doprowadzić do zakończenia walk między stronami konfliktu w Irlandii Północnej. Starania noblistek nie doprowadziły do trwałego pokoju w Irlandii Północnej. Do zakończenia konfliktu przyczyniło się Porozumienie Wielkopiątkowe z 1998 roku.

Maguire zaangażowana była również w wiele kampanii na rzecz pokoju i więźniów politycznych na całym świecie. W 1993 roku wraz z sześcioma innymi noblistami usiłowała, bezskutecznie, dostać się do Birmy, aby zaprotestować przeciw przetrzymywaniu w areszcie domowym przywódczyni tamtejszej opozycji, noblistki Aung San Suu Kyi. Była sygnatariuszką wielu petycji wzywających do zaprzestania stosowania tortur i uwolnieniu więźniów politycznych.

W 2006 roku Maguire została jedną z założycielek Noblowskiej Inicjatywy Kobiet. Wraz z nią do ruchu przyłączyły się Betty Williams, Szirin Ebadi, Wangari Maathai, Jody Williams i Rigoberta Menchu Tum. Aung San Suu Kyi, w tym okresie przebywała w areszcie domowym i została jej honorową członkinią dopiero po uwolnieniu w 2010 roku. Grupa ta pracuje na rzecz "poparcia dla ruchów praw kobiet na całym świecie" i angażuje się w inicjatywy pokojowe.

Maguire jest zdecydowaną przeciwniczką polityki zagranicznej Wielkiej Brytanii i USA w sprawach Bliskiego Wschodu; protestowała przeciw wojnom w Afganistanie i Iraku. Dwukrotnie zatrzymano ją w USA podczas protestów antywojennych w marcu 2003 roku - raz przed siedzibą ONZ w Nowym Jorku, a drugi raz przed Białym Domem. Gdy w 2009 roku przyznano Pokojową Nagrodę Nobla prezydentowi Barackowi Obamie wyrażała swe rozczarowanie decyzją komitetu noblowskiego jak i samym prezydentem. Powiedziała, iż "Przyznanie tej nagrody przywódcy najbardziej zmilitaryzowanego kraju świata, który wciągnął ludzką rodzinę w wojnę wbrew jej woli, będzie słusznie postrzegane przez wielu ludzi na świecie jako nagradzanie agresji i dominacji tego kraju".

Występowała często jako zdecydowany krytyk polityki Tel Awiwu wobec Palestyńczyków. Apelowała o wykluczenie Izraela z ONZ, oskarżając go o organizowanie "czystek etnicznych wymierzonych w Palestyńczyków".

„Trzeba uwierzyć w siłę, władzę i mądrość ludzi; oni są w stanie przeprowadzić reorganizację polityczną i działać od dołu. Głęboko wierzę, że są ludzie na całym świecie, którzy już pracują i będą chcieli pracować w przyszłości na rzecz rozwiązania konfliktów bez przemocy. To jest najważniejsza odpowiedź dla świata” – powiedziała Maguire.

Noblistka uważa, że w społeczeństwie obywatelskim leży nadzieja na pokojowe rozwiązanie wszelkich konfliktów.