Betty Williams

BETTY WILLIAMS
 działaczka na rzecz pokoju w Irlandii Północnej

"Musimy stworzyć świat, w którym na celowniku jakichkolwiek pocisków rakietowych nie będzie już nieznanych, wrogo usposobionych obcych, i będzie to od nas wymagać ciężkiej pracy" - Betty Williams. 

Betty Williams urodziła się 22 maja 1943 roku w Belfaście. W wieku 13 lat musiała przerwać naukę z powodu udaru jakiego doznała jej matka. Jej formalnej edukacji dopełniło liceum St. Dominic’s Grammar School. 

W 1972 roku na krótko wstąpiła do IRA. W 1976 roku była świadkiem śmierci trójki dzieci, które zginęły podczas strzelaniny w Belfaście. Ofiarami wypadku byli siostrzeńcy Mairead Maguire. Jej siostra została ciężko ranna. Następstwem tego wypadku była petycja, którą napisała na rzecz pokoju w Irlandii Północnej. W ciągu dwóch dni zebrała ponad 6 tyś podpisów, udało jej się też zwrócić na siebie uwagę mediów. Usłyszawszy o akcji Williams, Mairead Maguire, wówczas jeszcze jako Mairead Corrigan, zaprosiła ją na pogrzeb siostrzeńców. 

Betty Williams Pokojową Nagrodę Nobla otrzymała w 1977 roku za wysiłki na rzecz pokojowego rozwiązania krwawego konfliktu w Irlandii Północnej. Miała wtedy 34 lata i była recepcjonistką z Belfastu, pochodzącą z mieszanej, katolicko-protestancko-żydowskiej rodziny, wychowaną na katoliczkę.  

Wkrótce obie kobiety zorganizowały marsz, w którym wzięło udział 10 tys. kobiet - katoliczek i protestantek - przeszły one ulicami Belfastu, domagając się pokoju. Bojownicy Tymczasowej IRA zaatakowali uczestniczki demonstracji, zarzucając im, że są manipulowane przez Brytyjczyków. W następnym marszu zorganizowanym przez Williams i Maguire udział wzięło 35 tys. osób. 

Ruch, zainicjowany przez przyszłe noblistki, nazwano początkowo "Kobiety na rzecz pokoju", potem zaś Wspólnotą Ludzi Pokoju, wreszcie po prostu Ludźmi Pokoju. 

Odbierając Nagrodę Nobla Williams powiedziała: "Każda śmierć w ciągu tych ostatnich ośmiu lat (konfliktu w Północnej Irlandii), każda śmierć w każdej wojnie (...) jest życiem niepotrzebnie zmarnowanym, wzgardzonym trudem czyjejś matki". 

Gdy Williams otrzymała Nobla, była osobą niezaangażowaną politycznie, pracowała jako recepcjonistka i wychowywała dwójkę dzieci. Odebrawszy nagrodę powiedziała: "Pokojowa Nagroda Nobla nie jest przyznawana za to, co się zrobiło, ale za to, co ktoś ma nadzieję zrobić w przyszłości". 

W 1980 roku noblistka wycofała się z pracy dla Ludzi Pokoju, a wkrótce potem wyjechała do USA. Po blisko 20 latach wróciła do Irlandii Północnej. 

Po rozwodzie z pierwszym mężem Williams wyszła ponownie za mąż za Jamesa Perkinsa w 1982 roku. Podczas pobytu w USA mieszkała na Florydzie. Występowała wtedy z licznymi gościnnymi wykładami, została mianowana przez gubernator Teksasu Ann Richards członkinią stanowej komisji ds. dzieci i młodzieży, wykładała także na Uniwersytecie Stanowym Sama Houstona w Huntsville w Teksasie. 

W 2006 roku wraz z Mairead Maguire i innymi noblistkami - Shirin Ebadi, Wangari Maathai, Jody Williams i Rigobertą Menchu Tum. Betty Williams założyła Inicjatywę Kobiet Laureatek Nobla. Celem tej organizacji jest praca na rzecz praw kobiet na całym świecie. 

Williams została też laureatką wielu innych nagród, a wśród nich Medalu Alberta Schweitzera, nagrody im. Martina Luthera Kinga i nagrody za działalność na rzecz praw człowieka im. Eleanor Roosevelt w 1984 roku. W 1995 roku otrzymała nagrodę Rotary Club International Paul Harris Fellowship i nagrodę Together for Peace Building. 

Betty Williams jest obecnie szefową World Centers of Compassion for Children - organizacji niosącej pomoc dzieciom w regionach dotkniętych wojną, głodem lub pogrążonych w konfliktach i dotkniętych nędzą.